Notenkraker: Het verhaal
Op kerstavond geeft een adelijke Haagsche familie, de graaf
en gravin van Wassenaer en hun kinderen Amalia en Willem
een feest. Zij ontvangen de buitenlandse diplomaten en ambassadeurs
en hun gezinnen; die van Spanje, China, Rusland, Arabië,
India en Israël. Sommige kinderen zijn goede vrienden van
Amalia en Willem. Enkele zijn er voor het eerst en hebben
nog nooit een verlichte kerstboom gezien. Amalia’s interesse
gaat vooral uit naar een jonge cadet, de zoon van de Russische
ambassadeur.
Natuurlijk ontbreekt ook de rest van de familie van Wassenaer
niet; hun lieve grootmoeder, tante Françoise die zich niet
altijd gedraagt zoals moeder zou willen en de mysterieuze
Oom Unico, die zijn naam eer aan doet en altijd iets bijzonders
bij zich heeft. Al bij binnenkomst laat hij alle kinderen
schrikken en hij heeft een paar bijzondere goocheltrucs
voor ze in petto. Als verrassing voor dit feest heeft hij
een aantal mechanische poppen bij zich die zo goed kunnen
dansen, dat ze wel levend lijken!
De volwassenen praten, dansen en drinken en de kinderen
spelen spelletjes en krijgen cadeau’s. Degens voor de jongens
en voor de meisjes prachtige poppen. Amalia krijgt de meest
bijzondere, al is het misschien niet de mooiste. Het is
een echte houten notenkraker en ergens doet hij haar een
beetje aan de cadet denken. Haar wilde broertje Willem verpest
het natuurlijk weer door de notenkraker af te pakken en
kapot te maken, maar gelukkig is er niets op de wereld wat
Oom Unico niet repareren kan.
Als het feest bijna uit de hand dreigt te lopen, maakt het
gezin zich op om naar de nachtmis in de Grote Kerk te gaan.
Er wordt snel afscheid genomen, en de familie haast zich
door de nacht. Gelukkig zijn ze net op tijd, maar dan begint
een lange zit en tijdens de preek droomt Amalia weg.
Als om middernacht de klok twaalf slaat ziet Amalia dat
haar familieleden veranderen in geesten, de kerkmuizen komen
te voorschijn en niets is meer wat het lijkt. Gelukkig is
Oom Unico er nog en jaagt de muizen weg. Dan laat hij de
kerstboom groeien tot een enorme hoogte en terwijl ze er
naar kijkt voelt Amalia zich heel klein worden. Zodra ze
omkijkt is haar oom verdwenen en hebben de muizen versterking
gehaald. Afschuwelijke ratten, aangevoerd door hun koning
vallen haar aan.
Dan komt Willem haar te hulp met zijn leger van tinnen
soldaatjes, maar die wordt wreed vermoord en als ook Amalia
ten prooi dreigt te vallen, verschijnt ineens de notenkraker.
Hij is heel groot geworden en hij kan bewegen. Als de rattenkoning
ook hem aan zijn sabel rijgt is het dieptepunt van deze
nachtmerrie/oorlog bereikt en is er nog maar één uitweg
mogelijk, Amalia moet het heft in eigen handen nemen; ze
pakt de sabel van de notenkraker af en als de rattenkoning
ook haar te grazen wil nemen, rent hij in haar sabel en
sterft een bloederige dood.
Dat blijkt de nare betovering verbroken, niet alleen Oom
Unico komt terug om haar te troosten, maar hij brengt ook
de notenkraker weer tot leven, die niemand anders blijkt
te zijn dan haar mooie prins, de jonge Russische cadet.
Na een heerlijke dans belanden ze in een prachtig winterwonderland,
waar zelfs de sneeuwvlokken walsen en ze vier sneeuwprinsessen
ontmoeten. Amalia voelt zich als een koningin.
De reis gaat in sneltreinvaart voort en af en toe duikt
op de meest onverwachte plaatsen en momenten Oom Unico weer
op. Na de sneeuw volgt ijs, waarop engelen dansen en draaien
en twee kleine cupido’s raak schieten. Hierna bereiken ze
het land van de Suikerfee, die wordt begeleid door haar
cavalier.
Amalia en de cadet vertellen hen wat er allemaal gebeurd
is en als beloning trakteert de fee hen op een prachtige
voorstelling waarin alle gasten van het kerstfeest voor
hen komen dansen. De Spaanse ambassadeur als stierenvechter
en het Indiase diplomatengezin als kleurrijke Hindoegoden.
Exotische dansen en sprookjes uit Duizend-en-één-nacht volgen
elkaar op tot Amalia niet meer stil kan zitten en samen
met haar cadet mee walst tussen de vele dansende bloemen,
die het land van de fee rijk is.
Als klap op de vuurpijl danst ook de Suikerfee een prachtige
Pas de Deux met haar cavalier, ze geeft Amalia de zegen
voor de toekomst. Het ontaard in een extatische groepsdans,
waaraan de hele menigte meedoet.
Op het hoogtepunt blijkt Amalia met een knal weer in de
kerkbanken beland, tussen haar broertje en ouders, die haar
vertellen dat het de hoogste tijd is om naar huis te gaan.
Ze durft niet te vertellen van haar avonturen, omdat ze
bang is dat niemand haar gelooft en Willem haar zal uitlachen,
maar het kan toch niet alleen haar op hol geslagen fantasie
zijn geweest? En zó goed kan Oom Unico nou ook weer niet
goochelen en toveren!
Deze droom was echt…..
EINDE
|
